LisOud zijn
Mijn mooie nieuwe vak brengt me soms op plaatsen waar je wellicht liever (nog) niet komt. Samen met Esme en Elisabeth, 2 collega’s en klasgenoten van het HMC hebben we voor 2 verzorgingshuizen (Berkendael en Jacobahof zorgvilla’s in Oostvoorne en Berkel en Rodenrijs) meer dan 40 stoelen voorzien van nieuwe armleuningen. Het blijkt dat we in onze oude dagen veel gaan pulken aan stof, dan weet je dat alvast.
Naast dat het een erg arbeidsintensieve klus was, we hadden ons nog even niet gerealiseerd dat het slopen van de oude leuningen (met heel veel siernagels) en het opnieuw inhameren van siernagels in keihard hout geen simpel klusje was, werden we daar geconfronteerd met het nieuwe oud zijn.
Ja, ook ik riep altijd dat ik wel 100 wil worden
Ja, ook ik riep altijd dat ik wel 100 wil worden. Maar als dat niet gaat in goede gezondheid dan is dat toch een hele klus. In deze 2 verzorgingshuizen heb ik gezien dat de zorg echt veranderd is. Vroeger waren er bejaardenhuizen waar je, al dan niet gezellig, met elkaar oud kon worden, nu kom je alleen nog voor verzorging in aanmerking als je niet meer weet hoe oud je nu eigenlijk bent. Of dat je vergeten bent dat je kinderen hebt of heel simpel dat je vergeten bent dat je net hebt gegeten of compleet vergeet te eten. Kortom, kommer en kwel om dat te zien. Toch ook fascinerend om die chique dame door de gang te zien schuifelen, ze komt ons werk dagelijks controleren, maar als we vragen of ze het mooi vindt, loopt ze schichtig weg. Heel veel respect heb ik daar gekregen voor de verzorgenden die dag in dag uit onze ouderen zo liefdevol verzorgen met alle geduld en liefde. Ga er maar aan staan. Ik klaag niet meer over het inhameren van duizenden siernagels, ik ga vrolijk verder.
En mocht ik ooit zover komen, dan wil ik graag alvast een plekje reserveren bij deze o zo lieve teams. Intussen hoop ik dat de bewoners weer genieten van de mooie stoelen. En mochten ze ze weer los gefrunnikt hebben, dan kom ik graag weer langs.
Liefs Lis